Induction Week

Hier volgt voor de geduldige blog bezoekers mijn eerste (extra lang) blog bericht vanuit Cardiff. Het relaas van mijn eerste weekje aan de University of Wales Institute, Cardiff:
Dat zaterdag 20 september een ging moeilijke dag ging worden door afscheid van huis, familie en België was voorspelbaar maar door omstandigheden werd het een extra moeilijke dag: in London Heathrow kreeg van een Londonse kale aan de Customers Services-balie van British Airways de mededeling dat de bagage nog in Brussel was. En zo ging ik, met alleen handbagage, de National Express-bus op richting Cardiff. Het was dus een rare rit en ook eenzame rit (terwijl de bus propvol zat). Moeilijke reis dus (ik was meteen de aangename vliegtuigreis naar London vergeten). Gelukkig waren de Accomodation Officers van mijn Hall of Residence meteen bereid mij te helpen bij zoektocht naar slaapgerief voor nacht en volgende dag, eten en kookgerief. Die dag kreeg ik indruk dat Erasmus een lang en zwaar avontuur zou worden. De volgende dagen bewezen het tegendeel: in het begin leef je wel van dag tot dag maar amusement verzekerd:
Mijn eerste zondag bestond uit een verkenning van de city centre van Cardiff. Het eerste wat me meteen opviel waren de grote Edwardiaanse gebouwen (vroeg 20e eeuwste) gebouwen rond Cathays Park, de grote winkelstraten en de tientallen bouwkranen. Cardiff lijkt soms echt op een bouwwerf, “Cardiff is Evolving” dus zoals ik hier op panelen kon lezen. Een bezoekje aan de grootste toeristische site, Cardiff Castle, staat zeker op het programma.
Zondagavond was best leuk door goede nieuws dat mijn valiezen waren aangekomen en eerste avondje in Taffy’s Bar, de bar hier op de campus.

Het was vooral uitkijken naar maandag, de dag van de Freshers ‘ Fayre (soort kennigsmakingsbeurs voor de eerstejaars) en de eerste kennismaking met de Erasmus studenten. Dit zijn de vertegenwoordigde landen in volgorde van aantal mensen: Duitsland, Italië, Frankrijk, Estland, Portugal en België. In mijn Hall of Residence ook genoeg buitenlands volk: Schotland, Frankrijk, Nederland, Italië en Griekenland.
Dinsdag geraakte ik weer wat moeilijker uit mijn bed (als je twee avonden na elkaar uit gaat) en was weer een typische introductiedag waar we kennis maakten met onze lecturers. Er bestaan hier drie soorten “lessen”: lectures, seminars en tutorials. Dinsdagavond was er weer ruimte voor activiteiten met wat Erasmus-studenten.
Woensdag was fysiek gezien mijn zwaarste dag: ik deed voor het eerst in bijna een jaar weer sport en meerbepaald voor het eerst in twee jaar weer tennis. Zelfs sporten aan de unief proberen ze hier op zo hoog mogelijk niveau te houden. Niet zo verwonderlijk aangezien Britten sportfreaks zijn en de UWIC de derde beste hogere sportschool is in de hele UK. Met lichte pijn in de benen ging ik die avond nog (gratis) naar The Duchess (drama over 18e eeuwse aristocratische familie) en naar een bar waar ze Stella Artois serveerden.
Een bezoek aan dé Welshe culturele tempel bij uitstek, het prachtige Millenium Centre, was de voornaamste activiteit op het donderdagprogramma voor alle Humanities studenten. We kregen een rondleiding (tot de backstage ruimte) in dit gebouw die door de opvallende architectuur ongeveer dezelfde reputatie heeft als de Opera House in Sydney.
Vrijdag begon vrij rustig tot de Portugese Erasmusser voorstelde om in het nabijgelegen en mooie Roath Park een wedstrijdje voetbal te spelen. Samen met Italiaan en paar Welshmen deed ik dus weer aan beweging (meer dan in België). Alleszins positief om de geconsumeerde biertjes (Carling beer blijft voos) en het vette Britse eten (soms klopt het cliché: Britten kunnen nog niet koken) te verwerken.
Vanaf maandag het echte werk: hopen dat mijn (zelfsamengestelde) lessenrooster klopt en de eerste les meteen vanaf 9 AM. En ’s avonds niet te missen: een grote Erasmus party.